De betonnen tribune

AAEAAQAAAAAAAAIUAAAAJGJiMTU2ZjFmLWE0OWEtNDMwOC04YjM3LTUzNDNmZTdlNDVmMw

VANDAAG kwam ik met m’n oudste zoon van de voetbalclub waar hij speelt en we reden door het buurtschap dat van oudsher domein is van tuinders. ‘Gerdeneers’ noemen we die hier. Ik vind het een mooi gebied, maar de ziel van het tuindersgilde blaast er z’n laatste adem uit. Het glas van de kassen die er nog staan, zijn door de elementen bruingekleurd en met mos begroeid en veruit de meeste ruiten uit baldadigheid stukgegooid. Als je door het gebroken glas naar binnenkijkt zie je de mistroostigheid van verroest staal en grond waarop geen tomatenplanten prijken maar vuile matrassen met plastic afval liggen. Sinds kort gaat Daan zelf met de fiets naar de trainingen. De weg erheen voert dan langs de karkassen van de tuindersgeschiedenis waarin zich bevestigde maar ook verzonnen spookverhalen afspelen. Hij is 11 jaar, gelooft niet meer in spoken en vind het mooi om zelf met teamgenoten naar de club te gaan. In de auto vroeg hij me waar ik vroeger als kind speelde en ik maakte een omweg langs een gebied met honderden woningen waar vroeger honderden volkstuintjes lagen waar ik als kind heel wat frambozen en kruisbessen had buitgemaakt. De niet zo fraaie wedstrijduitslag van zo-even waren we al weer lang vergeten. Hij was vooral onder de indruk van hoe alles zo verandert kon zijn.

GISTEREN zat ik met alle drie de kinderen bij VVV tegen Sparta. Zowel de thuis- als uitspelende ploeg verloren twee kostbare punten maar dat deerde hen niet, ze zeiden me dat ze het heel fijn gevonden hadden. Thuis vertelden ze vol opwinding over de vuurwerkknal, de gele kaarten, héél veel politiebusjes, een dikke meneer met Sparta-shawl en de late gelijkmaker. Ik las zojuist een mooie blog. Die blog bracht me terug naar stadion de Koel. Niet naar het overdekte hooggelegen gedeelte waar we gisteren op klapstoeltjes zaten met cola voor en na de wedstrijd, maar naar de betonnen tribunes direct aan het veld waar je het stadion binnenkomt. De blog bracht mijn gedachten terug naar die plek en naar een andere tijd. We stonden met mensen die nu zo’n 25-30 jaar ouder zijn en mensen die we nu moeten missen. Er werd toen nog op alle tribunes van de Koel gezongen en aangemoedigd, het spel op de grasmat verdiende dat ook. Er werd ook meer ‘gegraek’, en dat is prachtig, ‘graeken’ tijdens een voetbalwedstrijd.

MORGEN ga ik hem bellen. De schrijver van de blog die me door de tijd deed reizen. De schrijver is een vriend van me. We hebben elkaar al jaren nauwelijks meer gezien en gesproken. In het bijbenen van wat het leven van ons verlangt en wij van het leven verlangen, hebben we elkaar ergens verloren, al kan ik me niet exact herinneren bij welke t-splitsing we een andere afslag namen. Maar waar landschappen veranderen en tuinderskassen eroderen, geloof ik dat echte vriendschap kan krimpen en groeien maar nooit zal verdwijnen. Morgen ga ik hem dus bellen, de schrijver van de blog. De schrijver die een vriend van me is. Om de volgende keer samen naar VVV te gaan, naar dat plekje op de betonnen tribune direct aan het veld waar je het stadion binnenkomt. Samen met herinneringen van toen om herinneringen voor morgen achter te laten.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s