L.

Afgelopen dagen schreven we wat over en weer. Over schrijven. Over woordkeuzes, verhaallijnen, perspectieven en karakters. Karakters kunnen dienstbaar zijn in het uiten van gevoelens waar de introverte ik van de hoofdpersoon de assertiviteit voor mist. Niets mis mee. Ook autobiografische verhalen kunnen niet zonder een dialoog en daarvoor zijn karakters nu eenmaal enorm handig. Samen met de hoofdpersoon vertellen zij het verhaal en geven ze een completer beeld over de hoofdpersoon en diens verhaal.

Ik las enkele korte verhalen die op mail waren gezet. Niet de beschrijving van de hoofdpersoon, niet de interactie met de karakters, maar de dialoog, veelal zonder woorden, tussen hen lieten mij toe tot de vertelster. Ik stelde een vraag, kreeg een antwoord en voelde de frustratie van het missen van een knop waarmee de geschiedenis herschreven kan worden opdat ik nu niet had hoeven te lezen over bepaalde karakters in haar verhalen. Naast de frustratie was er echter ook dankbaarheid. Dankbaarheid voor haar gave om te kunnen schrijven. Niet als vlucht uit de realiteit, maar als een weg naar de lichtknop. Het laat je zien dat je er bent, nu, hier en dat je er altijd voor iemand toe doet. Meer en groter dan je verhaal.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.