Geen cijfers maar letters.

Dat vijf weken training best weinig is voor een halve marathon. Dat ik op twee uur en tien minuten vertrok maar het echter zo lekker ging dat ik de target op tien kilometer bijstelde op een beoogde finishtijd van tussen de 116 en 117 minuten, net onder de magische grens van twee uur dus. Magisch voor mij in ieder geval. Bij de drankpost op 14 kilometer was ik er zeker van dat dit zou lukken en ik propte zelfverzekerd een halve banaan in mijn waffel. Op 14 kilometer en nog wat meters ontplofte mijn enkel en de magische twee uur grens ontplofte mee. Over dat ik uiteindelijk de stopwatch op 126 minuten stil zette; tot zover mijn Venloop 2016 in getallen.

Maar de Venloop is geen verhaal over getallen. De Venloop is een verhaal over wat een hardloopwedstrijd doet met onbekenden; over hoe het een band schept. Over hoe vreemden langs de kant je naam scanderen omdat die onder je loopnummer op je buik gedrukt staat en wat voor energie dat dit geeft. (Natuurlijk ook dank aan de vele bekenden die me succes toe schreeuwden!) Maar ook over hoe een Duitse loper je inhaalt en je bedankt omdat je bijna tien kilometer ongemerkt als zijn haas hebt gefungeerd. Of dat je bij een drankpost een stuk banaan pakt, die laat vallen en een vrijwilligster dit ziet en je achterna komt rennen met een nieuw stuk; dát is de Venloop. De betrokkenheid met elkaar. De lopers met de lopers, de vrijwilligers met de lopers, lopers met die vrijwilligers en lopers met het in enorme aantallen toegestroomde publiek.

De open trailers met dj’s en muziekgezelschappen, de kinderen die langs de kant staan om je een high-five te geven, die mannen met een schaaltje bitterballen die ik beleefd aan me voorbij heb laten gaan en de haast wulpse knipoog van een non in Steijl. De mensen in Blerick die me hielpen met het wegslikken van pijnscheuten in de enkel, kleine woordjes en klopjes van medelopers die het ademhalen makkelijker maakten; dát is de Venloop. Maar ook de vrouw die vlak voor het twintig kilometer punt op de stadsbrug van pure vermoeidheid vol met haar gezicht op het asfalt smakte. Ik ben voor even gestopt maar binnen no time was ze omringd met mensen in hesjes die betere zorg konden verlenen. Op de Parade stonden duizenden gezichten in rijen dik langs beide kanten van de laatste vierhonderd meters. Ze produceerden een haast gewelddadig aantal decibels. Het was echter het geluid van de smak die tussen mijn oren bleef weerklinken als een echo. Het enige gezicht dat ik nog zag was het kapotte gezicht van de vrouw die enkele minuten daarvoor naast me in elkaar stortte. Ik hoop dat het nu goed met haar gaat.

2 Comments

  1. Hoi Evert, ken jou niet. Maar wat een prachtig geschreven ervaringsverhaal. Zo is het ook gewoon! Herkenbaar! Dit lezende komen de momentjes ook weer naar boven. Ik probeer mijn collega’s in het westen uit te leggen hoe bijzonder de Venloop is. Maar dat is net zo lastig dan uitleggen dat Vastelaovend in Venlo echt anders is dan Carnaval op andere plekken.

    Liked by 1 persoon

  2. Dank je, Monique. Sommige zaken zijn niet uit te leggen. Dat geldt zeker voor de vastelaovend, maar wellicht ook wel voor de Venloop. De Venloop is een optelsom van tienduizenden individuele belevenissen. Allemaal anders, allen uniek en overgoten met een saus waarvan het receptuur een Venloos geheim is. En het smaakt naar meer, steeds weer.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s