Weekoverzicht van contrasten.

Het kind dat hij op z’n arm droeg. Doodsbang. Van hem, de piemelschreeuwer. Spijkenisse baadde in het daglicht. Het was er echter inktzwart, zó donker.

Bonnetje was foetsie. Kwijt gemaakt door anderen. Voorgoed. Toen toch niet. En toch weer wel. In opdracht. Wat nu anderen? Foei maar ach. In Den Haag namen ze het licht op. Altijd licht daar in Den Haag. Maar wel gedoofd. In een pot vol duisternis.

Neerslag. Confetti. Prinsen zagen het levenslicht na maanden in embryonale duisternis. Donker wordt licht, licht dempt. In felle vastelaoveskleuren. Het feest waar nieuwe contrasten de gangbare verdrijven.

Zwaar onweer. Boven mijn stad. Bij oud-collega’s en branchebroeders. Mensen op straat, ondanks het hondenweer. Lokale iconen. Niet te filmen, niet meer. Respect voor hen. Voor wat ze betekend hebben. Voor hun reacties. Want ze reageerden, maar niet door een donkere bril.

Omdat bij donker licht het licht zelfstandig is en donker slechts bijvoeglijk. Geen licht-donker dus, maar altijd donker licht.

Posted in

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s