Clowns

Post vier belde en eigenlijk bleek dat al overbodig want de lichtbundels van de zaklampen zagen we al van veraf tussen de bomen door de hoek om komen. We hadden hen ook al geschrokken horen schreeuwen en nu hun komst zichtbaar werd, was het onze beurt; aan mijn kompaan nadat ze dachten het ergste te hebben gehad, maar eerst dus aan de met een kettingzaag gewapende en tot horrorclown getransformeerde ik. De hele setting in het donkere bosgebied van Haelen had overigens een niet door onszelf geregisseerde extra dimensie gekregen toen een politiehelikopter boven ons bleef cirkelen en internet ons liet weten dat die op zoek was naar voortvluchtigen van een steekpartij. Het was maandagavond en er stond een griezeltocht op het kampprogramma van Groep 8.

De door de groep kinderen voortgebrachte lichtbundels deinden haast melancholisch op en neer en kwamen gestaag mijn richting op. Zelf was ik inmiddels zo’n honderd meter in de duisternis ongemerkt door het bos hun kant opgerend. Ik besloot nog even te wachten tot ze nog iets dichterbij waren, maakte stilletjes excuses aan alle fauna om me heen en liet toen de decibels uit de kettingzaag door het luchtruim ronken. Waar de lichtbundels meteen als bevroren tot stilstand kwamen, brachten mijn benen mij in toenemende snelheid in hun richting om mij, toen ik vlak voor hen stond, hard te laten gillen en sprintend terug te brengen naar de plek waar de andere vader zich inmiddels verscholen had in de bosjes en voor het echte verrassingseffect mocht zorgen.

Tussen het gillen, de angstige momenten en tranen door, was het vooral een hele toffe maandagavond. Net als de avond die volgde waarop de voorheen luizenmoeders smokkelwaarposten werden, de schooljuf als primus inter pares orde bracht en de vaders in hun rol als douane enkel focus hadden chaos in die orde te scheppen. Allen met één doel: het maken van mooie herinneringen voor de kinderen van die hele leuke Groep 8.

Het kamp is voorbij en met loodzware oogleden zit, hangt en ligt de kroos nu uitgeteld op de bank. De herinneringen blijven en ze weten dat al wat daar aan bijgedragen heeft nep was; het camouflagepak van de douane ligt inmiddels bij de was, de heksenmutsen weer in de vastelaoveskast en de horrorclown is afgeschminkt. Over omvergereden hekken op het Malieveld, clowneske types die grootmachten besturen, stikstofdiscussies en over dat de dader van de steekpartij nog altijd niet is gepakt, hebben we het maar even niet meer gehad.

Erg?

We zijn in Frankrijk en Frans is niet mijn taal. De klankkleur vind ik prachtig, maar van begrip, laat staan reproductie, is nauwelijks sprake.

Erg?

Neen. De les van een week hier zijn, is dat het heerlijk is om te navigeren op klankkleuren. Dat het niet belangrijk is om alles mee te krijgen, alles meteen te verstaan. Een stap opzij zetten en de informatiestroom langs je heen laten gaan is een haast bevrijdende gewaarwording. Het niet beheersen van een taal helpt daar enorm bij. Luisteren naar intonatie en non-verbale communicatie blijken dan plots grootleveranciers van het echte begrijpen. De stap van begrip naar reflectie wordt dan slechts een hele kleine.

Zo was er eergisteren het tafereel van de moeilijk lopende man die, naar ik vermoed, zo’n zeven minuten nodig had om op de rand van het zwembad te gaan zitten. Het ongemak van er naar kijken deed aanvankelijk pijn. De blik op zijn gelaat bij de aanraking van het water, communiceerde echter iets heel anders dan pijn. Intense blijdschap kwam denk ik het dichtstbij. Net als bij de stralende vrouw die later opdook en parmantig en vol trots haar nieuwe jurk showde. Mooi geluk in gewone dingen. Zoals de magerste van het stel die de oudste, dat baseer ik enkel op uiterlijk, op een intense omhelzing trakteerde. Een dikke minuut lang en dat is lang, een minuut omhelzen. Gewoon omdat hij er voor hem was.

Ik zou liegen als ik hier zou schrijven dat ik me niet geërgerd heb aan het ontbreken van 4G en de waardeloze wifi alhier. Ik wel, zij niet. Het is een fascinerende groep. Enkele van hen met het syndroom van Down, sommigen reizen om andere redenen onder begeleiding. Beiden zijn helden; de begeleiders en de begeleiden. Beiden rijden in de laagste versnelling, navigeren op klankkleur en nemen de tijd om uit het raam te kijken en met volle teugen te genieten van alles wat er voorbij komt. Zonder 4G, zonder Wifi en zonder kennis van die Franse taal.

Tear down those walls

Ken je dat verhaal van 9 november 1989? Toen werd de stompzinnigheid van de Berlijnse muur verslagen. Omdat iedereen het erover eens was dat de op 13 augustus 1961 voltooide tweedeling de maatschappij geen goed deed.

IMG_0171.jpg

Waar was jij in de 29 jaren die volgden? Toen de online wereld opkwam die iedereen samen zou brengen en voor begrip en verbroedering zou zorgen. Een prachtig platform dat past bij onze vrijheid van meningsuiting maar dat geleidelijk aan glans verloor omdat bleek dat we vergeten waren om duidelijke spelregels op te stellen. Over dat het uiten van een eigen mening wellicht het beste met respect voor de ander kan worden gemodelleerd bijvoorbeeld.

Metsel jij ook mee? Aan de muren die op de diverse social media worden opgetrokken? Of hoor je bij de groep van online graffitispuiters die deze muren bekladden met steeds verdergaande polariserende content. De muren zijn inmiddels talrijk, torenhoog en door de genoemde content voorzien van vlijmscherp scheermesjes-prikkeldraad. We spreken er schande van, maar metselen ondertussen driftig door aan onze eigen muur die onze eigen waarheidsbubble in tact moeten houden. .

Wat is jouw diversiteit? Terwijl iedereen geboren wordt en uiteindelijk weer sterft en we allemaal slechts passanten zijn, zijn we van diversiteit iets engs gaan maken. Nu meer dan ooit tevoren. Omdat we het polariseren tot een soort van nationale volkssport hebben verheven en angst voor het andere daar nu eenmaal voor nodig is. Ik las ergens dat de mening van vrijheidsuiting op de grillplaat van de populisten ligt, maar dat durf ik te betwijfelen. Want waar populisme zich nestelt op een groeiend contrast tussen het volk en de elite, is het vooral de extremer wordende retoriek waarmee het volk zichzelf in tweeën splijt.


Wat ga jij vandaag doen? Op de dag van dodenherdenking waarover steeds meer waarheden rond gaan over wie en wat we moeten herdenken en het waarom. Op dat laatste heb ik wel een antwoord. Om te beseffen dat het een hoog goed zou zijn als we over honderd jaar nog steeds op 4 mei verslag mogen doen van de herdenking van oorlogsslachtoffers. Of met andere woorden: slachtoffers van het diversiteitsdenken, de fundering van veruit de meeste oorlogen die de historie kent. Laten we a.u.b. stoppen met het maken van een nieuwe herdenkingsdatum. Met 4 mei hebben we al moeite genoeg zo blijkt.

ps.

En als ik zelf moest kiezen tussen uniformiteit en diversiteit? Dan werd het uniformiteit in het besef dat diversiteit in alle dimensies kleur geeft aan een samenleving en dit iets is om te koesteren.

Omroepblog 9 | Thy

Afgelopen zaterdag. Lelijke woorden vliegen door een ijskoude lucht. Een vol blikje drank volgt maar mist de campagnevoerders. Gelukkig maar. Wel wordt indirect het radiodebat van Omroep Venlo geraakt; daar zegt de PVV prompt voor af. Demonisering en obstructie van een partij die geen andere keuze rest dan afzeggen, aldus de eigen aanhang. Het bekende zielig doen en misbruik maken van de situatie, zo roepen anderen weer. Want waarom wél aanschuiven bij een collega-omroep, ‘veilig’ maar vooral vér weg van de directe opponenten? Ik probeer daar niets van te vinden, maar constateer enkel.

Er wordt de laatste dagen overigens wél heel veel gevonden. Over campagne-filmpjes bijvoorbeeld. Maar net zo goed over mensen die zich daar ernstig gekwetst door voelen. Dát mag namelijk niet, zo lees ik. Dat filmpje niet, maar ook het vinden dat het filmpje veel te ver gaat mag niet. Eveneens populair blijkt het om iets te vinden over het feit dat media daar vervolgens over berichten. Alsof de media het filmpje zélf hebben gemaakt, aangifte deden of het blik hebben gegooid. Daarentegen ís het soms ook verwarrend. Zoals zaterdag toen er twee kranten op de deurmat vielen waarvan er maar één de echte was. Of door internetclubjes die zich profileren als medium maar schaamteloos de beste raadslid-verkiezing manipuleren, die van de Telegraaf Media Groep ja. Echt géén stijl. Het is lastig daar niets van te vinden, maar vooral constateer ik wederom.

Waar ik zeker wel iets van vind, is het vocabulaire waaruit velen tappen als ze onder bijvoorbeeld nieuwsberichten op Facebook een reactie achterlaten. Het lijkt haast wel alsof veel mensen het schuifje van een speciale variant van autocorrectie hebben openstaan die alle getypte woorden automatisch transformeert in een zin waar oprotten het werkwoord is, bij voorkeur in kapitalen, óf waarin de ander als tegenreactie gebiedend wordt verzocht de gore vuile bek te houden. Op social media is het gooien van lelijke woorden al veel langer een druk gebezigde activiteit. Het ligt er bezaaid met blikken… Morgen mogen we naar de stembus. Ik hoop dat ook de blikgooiers, degenen die moeten oprotten, zij die hun bek moeten houden en zeker de velen die steeds meer genoeg krijgen van het groeiend gepolariseer gebruik maken van hun stemrecht. Kies dan met verstand en met het hart. Stem dan vooral vóór het leven, ook dat van een ander. Denk dan in het stemhokje nog even aan waarom u ook alweer applaudisseerde voor het voorbeeld dat Lennart Thy ons gaf.

FullSizeRender.jpg

Weekoverzicht van contrasten.

Het kind dat hij op z’n arm droeg. Doodsbang. Van hem, de piemelschreeuwer. Spijkenisse baadde in het daglicht. Het was er echter inktzwart, zó donker.

Bonnetje was foetsie. Kwijt gemaakt door anderen. Voorgoed. Toen toch niet. En toch weer wel. In opdracht. Wat nu anderen? Foei maar ach. In Den Haag namen ze het licht op. Altijd licht daar in Den Haag. Maar wel gedoofd. In een pot vol duisternis.

Neerslag. Confetti. Prinsen zagen het levenslicht na maanden in embryonale duisternis. Donker wordt licht, licht dempt. In felle vastelaoveskleuren. Het feest waar nieuwe contrasten de gangbare verdrijven.

Zwaar onweer. Boven mijn stad. Bij oud-collega’s en branchebroeders. Mensen op straat, ondanks het hondenweer. Lokale iconen. Niet te filmen, niet meer. Respect voor hen. Voor wat ze betekend hebben. Voor hun reacties. Want ze reageerden, maar niet door een donkere bril.

Omdat bij donker licht het licht zelfstandig is en donker slechts bijvoeglijk. Geen licht-donker dus, maar altijd donker licht.