Keepersfiliatie

Gisteren wonnen ze de beker in groep 1 van regio 3; FCV JO11-1 , het team waarin onze jongste onder de lat staat. Gisteren een week geleden werden ze al kampioen in de hoofdklasse en daarmee werd de dubbel een feit. Tijdens de bekerfinaledag die in Maasbree werd gespeeld, wonnen ze overigens niet alleen. Op het aanpalende veld veroverden hun makkers van de 12-1 eveneens het blinkend metaal en bij het laatste fluitsignaal wisten beide teams niet hoe snel ze bij elkaar moesten komen om dat samen te vieren. Het samen van FCV waar ik afgelopen week al een stukje over tikte.

In de luwte van het feestgedruis direct na de wedstrijd speelde zich op de Maasbreese velden iets moois af. Iets dat het competitieve van sport overstijgt. Een tafereel tussen twee jongens. Dezelfde leeftijd, dezelfde passie. Klasgenoten, maar spelend bij een andere club; de clubs die zojuist een ware bekerthriller op de mat hadden gelegd. Rivalen op het strijdtoneel maar wel allebei keeper en vooral dát, het keeper zijn, legde de connectie, meer dan het klasgenoot zijn. Omdat alleen keepers weten wat het is om keeper te zijn. Als een spits een kans mist, is dat jammer. Als een keeper de bal mist, telt dat meteen. Ook al begint het wellicht bij onnodig balverlies op het middenveld; het is toch de keeper die de bal uit het net mag vissen en de hoon in ontvangst mag nemen.

Gisteren ging het niet om wie het beste van het spel had, gisteren ging het om het winnen van de beker. En als er een winnaar is, is er ook een keeper die net iets vaker is gepasseerd dan zijn collega aan de overzijde, ook al hebben ze misschien wel allebei een wereldpartij gespeeld. In de luwte van het feestgedruis gebeurde er dus iets moois. De ene keeper lag op het veld, zoals je op het veld hóórt te liggen als de wereld alsnog voor even instort. De andere keeper ziet dit en zet het eigen juichen op de pauzestand. De juichende loopt niet meer juichend naar de treurende en zegt iets. Dan een hand, schouderklop, omhelzing en ook felicitaties voor een puike prestatie. Van de ene voor de ander. Rivaliteit verdreven door verwantschap. Die laatste is sterker. Keepers onder elkaar kunnen dat, begrijpen elkaar. Net zoals jullie vast begrijpen dat het met twee verse bekers in de vitrinekast afgelopen zaterdag nog lang onrustig bleef in ‘t Ven.

Groene rook en vogelgezang

Kampioen worden is iets moois. Zeker als je jong bent en de beker na een wedstrijd op eigen terrein omhoog kan. En die beker ging vandaag omhoog, net zoals de joeksmobiel klaar stond en de zegetocht met de helden op het bovenste dek door ’t Ven trok.
FCV-Venlo is een fijne club. Plezier is daar belangrijker dan kampioen worden, maar als je dat wordt, neemt de jeugdvoorzitter de microfoon. En hoe. Zijn woorden-tsunami moet tot in Duitsland te horen zijn geweest. Net als dat de groene rookpluimen na het laatste fluitsignaal tot bij de Oosterburen te zien moeten zijn geweest. Het was groots en we zagen onze oudste en zijn team vandaag minstens tien centimeter groeien.
Een week geleden bleven de champagne, party poppers en rookbommen in de tas. Over het waarom schreef ik eerder en daar stond al een streep onder. Op de terugweg was het toen stil in de auto en wachtend voor het spoor zagen we drie kleine vogels op een tak van een dikke boom zitten. Ik twijfelde of ik het toen goed zag, maar nu weet ik zeker dat ze zachtjes gezongen hebben.