Op straat

Op straat, tegen een boom en omringd door gevallen herfstbladeren op natgeregende straatstenen. Enkel voor de foto, want laat duidelijk zijn dat deze echte van Jack Poels een fraaie plek krijgt op de Bemmelstraat en over zon jaar op de omroepmeters in het Gasthoes. Omroep Horst aan de Maas is pas vier weken onderweg en het doet goed om aan het sterk stijgend aantal telefoontjes, persberichten en persoonlijke berichten te zien dat de nog verse nieuwsredactie al goed gevonden wordt.

 

Omroep Horst aan de Maas dus, of Omroep Reindonk 2.0 als u wilt. Nu is er voor een 2.0-versie natuurlijk een eerste nodig en daar ging het zondagmiddag over, toen tijdens het OP-festival in Horst door wethouder Han Geurts bekend werd gemaakt wie na Renée van Wegberg in 2018 nú de Cultuurprijs in ontvangst mocht nemen.

 

Zelf vind ik het enorm tof dat de jury gekozen heeft voor de omroep en vooral voor de 1.0-versie daarvan. Een enorme waardering voor al die vrijwilligers die in 22 jaar tijd een stevige fundering hebben neergelegd waar wij nu op verder mogen bouwen. Twee van die vele vrijwilligers hadden we met een smoes naar het Wilhelminaplein kunnen lokken en toen de omroepnaam uit de juryhoed kwam, zag ik hen stralen. Een stevig helpende hand in de rug was echter nodig om ze het podium op te krijgen waar ze mooie woorden en de prijs in ontvangst namen. 

 

Liever waren ze in de regen blijven staan, uit de spotlights, om in de schaduw van anderen de culturele evenementen en hun helden te registreren om zo de mensen thuis via radio en televisie mee te kunnen laten genieten. Op straat dus, dáár volgen ze hun passie, al 22 jaar lang. Op straat, daar waar het allemaal gebeurt. Met hittegolven, koudefronten en soms ook omringd door gevallen herfstbladeren op natgeregende straatstenen. 

 

Het zijn kanjers en ze hebben nu een dikverdiende trofee; de Cultuurprijs 2019!

 

Evert Cuijpers

Directeur Omroep Horst aan de Maas

Keepersfiliatie

Gisteren wonnen ze de beker in groep 1 van regio 3; FCV JO11-1 , het team waarin onze jongste onder de lat staat. Gisteren een week geleden werden ze al kampioen in de hoofdklasse en daarmee werd de dubbel een feit. Tijdens de bekerfinaledag die in Maasbree werd gespeeld, wonnen ze overigens niet alleen. Op het aanpalende veld veroverden hun makkers van de 12-1 eveneens het blinkend metaal en bij het laatste fluitsignaal wisten beide teams niet hoe snel ze bij elkaar moesten komen om dat samen te vieren. Het samen van FCV waar ik afgelopen week al een stukje over tikte.

In de luwte van het feestgedruis direct na de wedstrijd speelde zich op de Maasbreese velden iets moois af. Iets dat het competitieve van sport overstijgt. Een tafereel tussen twee jongens. Dezelfde leeftijd, dezelfde passie. Klasgenoten, maar spelend bij een andere club; de clubs die zojuist een ware bekerthriller op de mat hadden gelegd. Rivalen op het strijdtoneel maar wel allebei keeper en vooral dát, het keeper zijn, legde de connectie, meer dan het klasgenoot zijn. Omdat alleen keepers weten wat het is om keeper te zijn. Als een spits een kans mist, is dat jammer. Als een keeper de bal mist, telt dat meteen. Ook al begint het wellicht bij onnodig balverlies op het middenveld; het is toch de keeper die de bal uit het net mag vissen en de hoon in ontvangst mag nemen.

Gisteren ging het niet om wie het beste van het spel had, gisteren ging het om het winnen van de beker. En als er een winnaar is, is er ook een keeper die net iets vaker is gepasseerd dan zijn collega aan de overzijde, ook al hebben ze misschien wel allebei een wereldpartij gespeeld. In de luwte van het feestgedruis gebeurde er dus iets moois. De ene keeper lag op het veld, zoals je op het veld hóórt te liggen als de wereld alsnog voor even instort. De andere keeper ziet dit en zet het eigen juichen op de pauzestand. De juichende loopt niet meer juichend naar de treurende en zegt iets. Dan een hand, schouderklop, omhelzing en ook felicitaties voor een puike prestatie. Van de ene voor de ander. Rivaliteit verdreven door verwantschap. Die laatste is sterker. Keepers onder elkaar kunnen dat, begrijpen elkaar. Net zoals jullie vast begrijpen dat het met twee verse bekers in de vitrinekast afgelopen zaterdag nog lang onrustig bleef in ‘t Ven.

De tranen van ‘t Ven

Afgelopen zaterdag. Het was druk langs de witte lijnen van de voetbalweide. Ouders, familieleden, vrienden, verenigingsmensen en andere teams werden getrakteerd op een enorm spannende ontknoping in de hoofdklasse JO11-1. Het duurde tot drie minuten voor eindtijd dat een stormloop vol kansen uiteindelijk werd beloond met een doelpunt voor FCV. De laatste minuten intrigeerde vooral de discrepantie tussen de uitbundigheid om me heen en de combinatie van berusting en teleurstelling bij de supportersschare van de tegenstander. Het laatste fluitsignaal klonk en de vreugde uitte zich in het sterk oplopend aantal decibel, afkomstig uit de kelen van joelende ouders. Ik ontworstelde mij uit de schouderklopjes langs de kant en liep het veld in naar de elf kampioenen. Het veld rook al zoet van de kinderchampagne toen mijn telefoon met de videomodus op aan tussen de grassprieten werd gelegd en door het elftal omsingeld werd om hun yel voor het nageslacht vast te leggen. Pas toen voelde ik de betekenis van die yel. Waar door het trainerskorps maandenlang vakkundig aan is gesmeed. Deze elf hebben niemand nodig; ze hebben elkaar en niets anders telt. Wie van hen scoort is niet belangrijk, net zoals wie mist niet afgerekend wordt. Het samen vieren van succes en soms het samen verwerken van teleurstelling is wat hen samenbracht dit seizoen. Het samen FCV zijn, dát telt dit seizoen.

“Wae zien weej? FCV!”

Wat later die middag volgde was de huldiging. Een huldiging zoals die alleen maar op sportpark Arenborg kan plaatsvinden. Wel was het een uurtje wachten voor de 11-1 want hun kameraden van de 12-1 waren onderweg en zij hadden gebeld dit zeker niet te willen missen. Over clubgevoel gesproken. Een breed gremium aan FCV’ers vulde de kantine toen de klanken van Tsunami uit de luidsprekers denderden en de elf werden één voor één op unieke wijze door spreekstalmeester Bert door een erehaag het podium op gedirigeerd; Hidde, Milan, Jelle, Thijs, Tijn, Rens, Teun, Sam, Blendi, Tyrese en Cas. Ook daar op dat podium waar de spelers een voor een samenkwamen, kwam het pas echt los toen ze compleet waren. Het mooiste waren echter de tranen. De tranen van Tyrese en Sam. Geen tranen omdat ze geheel terecht door respectievelijk VVV-Venlo en Fortuna Sittard zijn ingelijfd, maar tranen omdat ze voelden hoe eenieder daar in die kantine hen dat enorm gunt en dat dát unieke FCV-gevoel een gemis gaat worden. Het gevoel van samen.

Samen leven ze ook naar aanstaande zaterdag toe. Naar de bekerfinale in Maasbree die een stadsderby is geworden. En ja, ze zullen voor de winst gaan, maar ongeacht de uitslag zijn de winnaars van seizoen 2018/2019 al bekend. Die zijn afgelopen zaterdag namelijk in ‘t Ven als kampioen gehuldigd. Samen. Met prachtige tranen.

Notre-Dam

Parijzenaren die veelal met tranen over de wangen en het ongeloof in de ogen de atmosfeer vulden met gezang. De camera die een shot naar links maakt en een brandende Notre-dam voor de lens krijgt. Kippenvel. Tussen de hoos aan content met hashtag Notre-Dam kon ik het filmpje zojuist zo een-twee-drie niet meer vinden. De hoos aan tweets en posts bevat een mengeling aan oprechte verbijstering en de ik-moet-ook-laten-weten-het-erg-te-vinden-gebral. In die laatste categorie herken ik heel wat beleidsmakers en politici tussen de toetsenbord-ridders op social media. Lui die met woorden oreren cultuur van enorm belang voor de maatschappij te vinden en tegelijkertijd in daden de cultuurpotjes als eerste weten te vinden bij weer een bezuinigingsronde. Ik vraag me af of ze de Notre-Dam ooit van binnen hebben gezien. Of een theater, concertgebouw of poppodium.

Het zijn dezelfde mensen die onafhankelijke journalistiek, de waakhondfunctie en waarheidsvinding daarvan in woorden tot groot maatschappelijk belang voor de democratie uitroepen. Zeker op lokale schaal, want daar kom je het dichts bij de burger en de afstand tussen politiek en burger moet kleiner zo roept de politiek. Maar tussen roepen en doen zit een grote discrepantie zo is gebleken. Gelukkig weet Omroep Venlo zich met een goede ploeg bevlogen vaklui en hard pezen goed staande te houden, maar in het landschap om ons heen stapelen de brokstukken van ineenstortende omroepen en lokale uitgevers zich op. Als Den Haag enkel blijft struikelen over hun eigen trompetgeschal, slaan de vlammen alleen maar verder om zich heen. Niets doen is ook een vorm van medeplichtigheid aan de teloorgang, net als de meeste ik-moet-ook-laten-weten-het-erg-te-vinden-tweets. Ik ben dan ook niet geïnteresseerd in wat ze vinden, wél in wat ze daadwerkelijk gaan doen.

Foto: Newsweek

#Helden

Iets later dan gepland laten we de zomer achter ons, de zomerprogrammering om precies te zijn. Maandag brengen wij het nieuws weer in gepresenteerde vorm op zender en volgende week vrijdag start tevens een nieuwe cyclus van de wekelijkse talkshow Nedinscoplein. We zijn daar dus iets later mee; de uitzendingen komen voortaan namelijk vanuit een compleet nieuw studio-decor.

Is dat bijzonder? Best wel. Zeker als we teruggaan naar begin 2016, toen de stofwolken na een financiële meltdown begonnen op te trekken en een aanzienlijk afgeslankt omroepbedrijf twee stevige uitdagingen voor de kiezen kreeg: het blijven waarmaken van ambities met zo’n 4,5 beroepskrachten minder én het wegwerken van een serieuze som aan openstaande leningen. Ruim twee jaar later is de situatie heel anders en is er nieuw perspectief. We schrijven alweer twee jaar zwarte cijfers, er is stevig afgelost en heel binnenkort presenteren we een nieuwe website en app. Én er is dus een nieuwe tv-studio. We zijn er nog niet, maar kunnen met recht een goed toekomstgericht verhaal vertellen, terwijl de schuldenlast in vergelijking met ruim twee jaar geleden flink kleiner is geworden.

Nu zal iedereen begrijpen dat een compleet nieuw tv-decor om nogal wat monetaire eenheden vraagt, geld dat de omroep dus niet heeft. De afgelopen maanden bleek echter dat we wel iets anders hebben, iets dat groter is dan geld en zich lastig laat verdisconteren in munten en briefpapier. Dat iets is namelijk draagvlak in de samenleving. Hoe tof, enthousiast en daadkrachtig het bedrijfsleven reageerde toen we hier en daar onze plannen en ideeën deelden, was iets waar je op hoopt, maar wat allesbehalve vanzelfsprekend is. Behalve in de gemeente Venlo, zo is gebleken, want enkele bedrijven hebben zich echte partners getoond en in een snikhete zomer knoerthard met ons gewerkt aan een complete metamorfose van de studio. Helden zijn het!

Evert Cuijpers

directeur Omroep Venlo

Erg?

We zijn in Frankrijk en Frans is niet mijn taal. De klankkleur vind ik prachtig, maar van begrip, laat staan reproductie, is nauwelijks sprake.

Erg?

Neen. De les van een week hier zijn, is dat het heerlijk is om te navigeren op klankkleuren. Dat het niet belangrijk is om alles mee te krijgen, alles meteen te verstaan. Een stap opzij zetten en de informatiestroom langs je heen laten gaan is een haast bevrijdende gewaarwording. Het niet beheersen van een taal helpt daar enorm bij. Luisteren naar intonatie en non-verbale communicatie blijken dan plots grootleveranciers van het echte begrijpen. De stap van begrip naar reflectie wordt dan slechts een hele kleine.

Zo was er eergisteren het tafereel van de moeilijk lopende man die, naar ik vermoed, zo’n zeven minuten nodig had om op de rand van het zwembad te gaan zitten. Het ongemak van er naar kijken deed aanvankelijk pijn. De blik op zijn gelaat bij de aanraking van het water, communiceerde echter iets heel anders dan pijn. Intense blijdschap kwam denk ik het dichtstbij. Net als bij de stralende vrouw die later opdook en parmantig en vol trots haar nieuwe jurk showde. Mooi geluk in gewone dingen. Zoals de magerste van het stel die de oudste, dat baseer ik enkel op uiterlijk, op een intense omhelzing trakteerde. Een dikke minuut lang en dat is lang, een minuut omhelzen. Gewoon omdat hij er voor hem was.

Ik zou liegen als ik hier zou schrijven dat ik me niet geërgerd heb aan het ontbreken van 4G en de waardeloze wifi alhier. Ik wel, zij niet. Het is een fascinerende groep. Enkele van hen met het syndroom van Down, sommigen reizen om andere redenen onder begeleiding. Beiden zijn helden; de begeleiders en de begeleiden. Beiden rijden in de laagste versnelling, navigeren op klankkleur en nemen de tijd om uit het raam te kijken en met volle teugen te genieten van alles wat er voorbij komt. Zonder 4G, zonder Wifi en zonder kennis van die Franse taal.

Omroepblog 11 | Vakantie bij Omroep Venlo

Vakantielijstjes, u kent ze wel. Zorgen dat je overal aan denkt. Dat de buren weten dat je drie weken weg bent, dat ze dan voor jou de afvalcontainers aan de weg zetten, dat je de duikbrillen van de kinderen niet vergeet; van die dingen. Bij Omroep Venlo hebben we in deze weken ook zo’n lijstje.

✔    Ontwerp nwe TV-studio aftikken.
✔    Niels C. bellen.
✔    Financiering rond?
✔    Offerte Neal voor nwe app ondertekenen.
✔    Codering online platform akkoord?
✔    Afspraak met Tweede Kamerleden inzake omroepbestel.
✔    Afstemming tussen Carlo G. en Ruud B.
✔    Definitieve maatvoering studio doorgeven.
✔    Met Egon N. plan afstemmen fotografie nwe site.
Nwe radioprogrammering definitief?
✔    Format ‘Buurten in Venlo’ vaststellen, een zomerse TV-serie voor de zondagen.
✔    Lopen de voorbereidingen voor introductie podcast?
Realisatie visuals inzake restyling FM-studio.
✔    Groen licht op lichtplan studio (via Martijn H.)?
Grote wand donker schilderen.
✔    Stoelen Nedinscoplein via Paul B.
✔    Contouren samenwerking en vergaderschema Reindonk.
✔    Voorbereidingen starten registratie Viva Classic Live.
✔    Plannen definitief maken VVV-TV en VVV Live seizoen ‘18/’19.
Oplevering TV-studio.
Oplevering App.
Oplevering Website.
✔✔    Dubbelcheck financiering.
Lancering van dit alles in de maand september.
✔    Verkoop oud decor.
Iedereen een toffe vakantie wensen.

Een toffe vakantie allemaal!!!

✔    Iedereen een toffe vakantie wensen.
✔    Fotosessie Kookboek (Kookboek ja).
Standbeeld oprichten voor alle partners van OV.
✔    Staat Parkploeg18 in de steigers?

 

Evert Cuijpers
directeur Omroep Venlo

ps. Ook benieuwd?

Omroepblog 10 | Live radio, podcast en longreads

Een bijzonder artikel door NRC over het feit dat publieke omroepen bij onze Oosterburen online moeten inbinden. Artikelen op internet mogen daar niet meer enkel uit tekst bestaan, maar moeten voorzien worden van audiovisueel materiaal. Het is hoogst opmerkelijk dat het Duitse federale gerechtshof onder druk van uitgevers de ARD en ZDF met deze enkelband opzadelt. Het impliceert namelijk een beperking en inperking van de uitvoering van hun publieke taak van brede, snelle, accurate en onafhankelijke nieuwsvoorziening. Bovendien is dit vorm-denken; het product van omroepen is nooit radio en tv geweest al werd dat wel gedacht. Het daadwerkelijke product is content, die wordt weggezet op radio, tv en sinds jaren ook online. Het is de content die lading geeft aan de publieke taakstelling, waarbij optimaal gebruik moet worden gemaakt van alle voorhanden zijnde platforms. Bereik creëren is immers ook een doel. Dat de Duitse overheid zich heeft laten verleiden tot beteugeling is dan ook onbegrijpelijk en verontrustend.

Ook zelf stonden we met Omroep Venlo onlangs in de krant. Dat we live radio gaan schrappen, zo luidde de kop. Dat is niet het geval en die plannen zijn er ook nooit geweest. Enige uitleg en duiding is dan ook op z’n plaats.

Een gedegen en onafhankelijk uitgevoerd kijk- en luisteronderzoek uit 2017 heeft ons geleerd dat dé reden om af te stemmen op de radio van Omroep Venlo is gelegen in de muziekkeuze die we overdag uitzenden (72,6%) in combinatie met lokaal nieuws, lokale evenementen en op ieder uur het landelijke nieuws (27,1%). Van de specifieke programma’s scoorde enkel VVV-Live significant met een luisterdichtheid van 21,6%. Dat vooral de interesse voor lokaal nieuws en evenementen specifiek werd genoemd, stemt naar tevredenheid. Immers, juist daar zit onze publieke taakstelling.

Lang niet alle radioprogramma’s op Omroep Venlo begeven zich in de categorie van brede nieuwsvoorziening. Wel zijn het stuk voor stuk programma’s die met veel bezieling worden gemaakt en allemaal hun eigen fans kennen. De muzikale genres van die programma’s zijn echter zo uiteenlopend en specifiek dat er van zenderidentiteit geen sprake is. En omdat smaken nu eenmaal verschillen jagen de programma’s elkaars fans van de zender af, want in tegenstelling tot televisie kenmerkt radio zich niet als zapmedium. Dit matcht dus niet bij de taak om zoveel mogelijk bereik te creëren voor de eerder genoemde lokale zaken.

Vanuit die taakstelling én om recht te doen aan de uitkomsten van het aangehaalde kijk- en luisteronderzoek, wordt op radio meer dan ooit gekozen voor een duidelijk muzikaal geluid en worden programma’s die nieuws, sport, politiek, cultuur etc. uit de eigen gemeenschap belichten gerestyled. Noem het werken aan zender-identiteit. Het bericht dat we stoppen met live radio is dan ook onwaar. Indien dit haalbaar mocht blijken, zouden we de op lokale actualiteiten en evenementen gerichte programma’s in de toekomst juist graag uitbreiden.

En de muziekprogramma’s dan? Die worden wel degelijk gewaardeerd. Zonder uitzondering dragen ze bij aan de brede klankkleur en diversiteit die de omroep graag uitdraagt. Het krantenartikel repte al over podcast en het is juist dat muziekprogramma’s per 1 september van de radio verdwijnen en nieuwe toffe mogelijkheden krijgen op het online platform van de omroep. Enerzijds vanwege de zender-identiteit van Omroep Venlo radio, anderzijds omdat juist het internet fantastische tools herbergt voor meer interactie en een groter doelgroepbereik.

Afsluitend ben ik blij om te kunnen melden dat we na de zomer een heel vernieuwde website en een nieuwe app gaan presenteren. Mooier, gebruiksvriendelijker en met tal van nieuwe mogelijkheden, met dus ook prominente aandacht voor de muziekprogramma’s in podcastvorm. Als ik het goed begrepen heb, zouden podcast-varianten (digitale on-demand radio) zelfs bij de publieke omroepen in Duitsland zijn toegestaan. Deze lap tekst in ieder geval niet.

Ik wens u namens het hele omroepteam een mooie zomer.

Evert Cuijpers
directeur Omroep Venlo

Tear down those walls

Ken je dat verhaal van 9 november 1989? Toen werd de stompzinnigheid van de Berlijnse muur verslagen. Omdat iedereen het erover eens was dat de op 13 augustus 1961 voltooide tweedeling de maatschappij geen goed deed.

IMG_0171.jpg

Waar was jij in de 29 jaren die volgden? Toen de online wereld opkwam die iedereen samen zou brengen en voor begrip en verbroedering zou zorgen. Een prachtig platform dat past bij onze vrijheid van meningsuiting maar dat geleidelijk aan glans verloor omdat bleek dat we vergeten waren om duidelijke spelregels op te stellen. Over dat het uiten van een eigen mening wellicht het beste met respect voor de ander kan worden gemodelleerd bijvoorbeeld.

Metsel jij ook mee? Aan de muren die op de diverse social media worden opgetrokken? Of hoor je bij de groep van online graffitispuiters die deze muren bekladden met steeds verdergaande polariserende content. De muren zijn inmiddels talrijk, torenhoog en door de genoemde content voorzien van vlijmscherp scheermesjes-prikkeldraad. We spreken er schande van, maar metselen ondertussen driftig door aan onze eigen muur die onze eigen waarheidsbubble in tact moeten houden. .

Wat is jouw diversiteit? Terwijl iedereen geboren wordt en uiteindelijk weer sterft en we allemaal slechts passanten zijn, zijn we van diversiteit iets engs gaan maken. Nu meer dan ooit tevoren. Omdat we het polariseren tot een soort van nationale volkssport hebben verheven en angst voor het andere daar nu eenmaal voor nodig is. Ik las ergens dat de mening van vrijheidsuiting op de grillplaat van de populisten ligt, maar dat durf ik te betwijfelen. Want waar populisme zich nestelt op een groeiend contrast tussen het volk en de elite, is het vooral de extremer wordende retoriek waarmee het volk zichzelf in tweeën splijt.


Wat ga jij vandaag doen? Op de dag van dodenherdenking waarover steeds meer waarheden rond gaan over wie en wat we moeten herdenken en het waarom. Op dat laatste heb ik wel een antwoord. Om te beseffen dat het een hoog goed zou zijn als we over honderd jaar nog steeds op 4 mei verslag mogen doen van de herdenking van oorlogsslachtoffers. Of met andere woorden: slachtoffers van het diversiteitsdenken, de fundering van veruit de meeste oorlogen die de historie kent. Laten we a.u.b. stoppen met het maken van een nieuwe herdenkingsdatum. Met 4 mei hebben we al moeite genoeg zo blijkt.

ps.

En als ik zelf moest kiezen tussen uniformiteit en diversiteit? Dan werd het uniformiteit in het besef dat diversiteit in alle dimensies kleur geeft aan een samenleving en dit iets is om te koesteren.

Omroepblog 9 | Thy

Afgelopen zaterdag. Lelijke woorden vliegen door een ijskoude lucht. Een vol blikje drank volgt maar mist de campagnevoerders. Gelukkig maar. Wel wordt indirect het radiodebat van Omroep Venlo geraakt; daar zegt de PVV prompt voor af. Demonisering en obstructie van een partij die geen andere keuze rest dan afzeggen, aldus de eigen aanhang. Het bekende zielig doen en misbruik maken van de situatie, zo roepen anderen weer. Want waarom wél aanschuiven bij een collega-omroep, ‘veilig’ maar vooral vér weg van de directe opponenten? Ik probeer daar niets van te vinden, maar constateer enkel.

Er wordt de laatste dagen overigens wél heel veel gevonden. Over campagne-filmpjes bijvoorbeeld. Maar net zo goed over mensen die zich daar ernstig gekwetst door voelen. Dát mag namelijk niet, zo lees ik. Dat filmpje niet, maar ook het vinden dat het filmpje veel te ver gaat mag niet. Eveneens populair blijkt het om iets te vinden over het feit dat media daar vervolgens over berichten. Alsof de media het filmpje zélf hebben gemaakt, aangifte deden of het blik hebben gegooid. Daarentegen ís het soms ook verwarrend. Zoals zaterdag toen er twee kranten op de deurmat vielen waarvan er maar één de echte was. Of door internetclubjes die zich profileren als medium maar schaamteloos de beste raadslid-verkiezing manipuleren, die van de Telegraaf Media Groep ja. Echt géén stijl. Het is lastig daar niets van te vinden, maar vooral constateer ik wederom.

Waar ik zeker wel iets van vind, is het vocabulaire waaruit velen tappen als ze onder bijvoorbeeld nieuwsberichten op Facebook een reactie achterlaten. Het lijkt haast wel alsof veel mensen het schuifje van een speciale variant van autocorrectie hebben openstaan die alle getypte woorden automatisch transformeert in een zin waar oprotten het werkwoord is, bij voorkeur in kapitalen, óf waarin de ander als tegenreactie gebiedend wordt verzocht de gore vuile bek te houden. Op social media is het gooien van lelijke woorden al veel langer een druk gebezigde activiteit. Het ligt er bezaaid met blikken… Morgen mogen we naar de stembus. Ik hoop dat ook de blikgooiers, degenen die moeten oprotten, zij die hun bek moeten houden en zeker de velen die steeds meer genoeg krijgen van het groeiend gepolariseer gebruik maken van hun stemrecht. Kies dan met verstand en met het hart. Stem dan vooral vóór het leven, ook dat van een ander. Denk dan in het stemhokje nog even aan waarom u ook alweer applaudisseerde voor het voorbeeld dat Lennart Thy ons gaf.

FullSizeRender.jpg